Rekwizyty wykorzystywane w tańcu

SHAMADAN
Shamadan – w egipskim slangu jego nazwa brzmi „awalem”. Jest to miedziany świecznik z płonącymi świecami, mocowany na głowie. Pełna nazwa stylu – raqs el shamadan – taniec ze świecznikiem. Był tańczony w Egipcie od dawnych czasów. Duży ozdobny świecznik z zapalonymi świecami niesie na głowie tancerka na weselu, oświetlając młodym drogę do szczęśliwego życia rodzinnego.
Muzyka. Zaleca się tańczyć do spokojnych utworów, zawierających takie rytmy, jak beledi.
Kostium. Należy go dobrze przemyśleć, aby nie został podpalony, lub zniszczony przez skapujący wosk. Tradycyjnym kostiumem do tego stylu są szarawary i top, lub długa suknia z obcisłą górą i szerokim dołem, oraz chusta na biodrach.

TANIEC Z CYMBAŁAMI (SAGGATAMI)
Cymbały (saggaty) – to jeden z najstarszych instrumentów muzycznych, w postaci dwóch par drewnianych lub metalowych płytek. Ich dźwięk jest wykorzystywany przez tancerkę jako akompaniament do własnego tańca.
Saggaty są dalekimi krewnymi hiszpańskich kastanietów, tylko wykonane z metalu. Tancerka nie tylko tańczy, ale i akompaniuje sobie dźwiękiem saggatów. Saggaty (lub cymbały) wymagają dobrej znajomości tradycyjnej muzyki i schematów rytmicznych. Wykorzystywanie saggatów jest możliwe w takich stylach jak ghawazee.

TANIEC Z WOALEM (CHUSTĄ, SZALEM)
Woal jest tłem, które podkreśla piękno ciała i ruchu. Jest również czymś, co zakrywa, aby później odkryć. Taniec z woalem jest jednym z najbardziej teatralnych, wymagających sztuki aktorskiej. Bardzo ważnym jest, aby tancerka wczuła się w woal, traktując go nie jak część kostiumu, ale jak część własnego ciała.
Woal jest bardzo popularnym rekwizytem wśród rosyjskich tancerek. Zachodnie tancerki wykorzystują woal na wszelkie sposoby, owijają się w niego, a następnie uwodzicielsko odkrywają. Egipcjanki używają go tylko do wyjścia na scenę i po 30-60 sekundach odrzucają na bok. Zachodni styl jest uważany przez wschodnią publiczność za niesmaczny i zanadto przypominający striptiz.

TANIEC Z SZABLĄ
Taniec z szablą jest dość trudny. Bardzo ciekawie przedstawia się kontrast wschodniego kobiecego tańca i groźnej, białej broni wschodnich wojowników. Jednak dziewczęta nie wykonują z szablą bojowych ruchów, a zazwyczaj używają jej do efektownych balansów na głowie, brzuchu lub biodrze.
Istnieje mit, jakoby w dawnych czasach kobiety, towarzyszące mężczyznom w wojennych pochodach, nocami w namiotach zabawiały ich tańcem z bronią. Zachodni badacze twierdzą, iż źródłem tego mitu jest obraz francuskiego orientalisty Jerome’a z XIX wieku, przedstawiający dziewczynę z szablą w tanecznej pozie. Ani w Egipcie, ani w Turcji, ani w Libanie, szabla nie jest zbyt popularnym rekwizytem do tańca. Jest za to męski taniec z szablą, w którym szablą się macha, ale nie balansuje nią na głowie czy innych częściach ciała.

TANIEC Z OGNIEM
Jest kontynuacją kultu ognia. Można wykorzystywać świece, lub lampiony z aromatycznymi olejkami. Zazwyczaj tańczy się z grubymi, kolorowymi świecami. Pięknie wygląda też w tańcu lampa ze świecą, przypominająca lampę Aladyna.