Style tańca arabskiego

GHAWAZEE
Ghawazee – jest to plemię, które sformowało się w Egipcie. Pierwsza konkretna wzmianka o Ghawazee datuje się na XVIII wiek. Kiedy Ghawazee zostali wygnani z Kairu w 1834 roku, osiedlili się w Górnym Egipcie. Ghawazee był też profesjonalnym tańcem kobiecym.
Muzyka. Istnieje specyficzny rytm. Utwory wykonywane są na narodowych instrumentach (w tańcu wykorzystuje się saggaty). Muzyka, taniec i atrybuty kultury zauważalnie odróżniają się od tego, z czego słynie naród Saidi, historyczni mieszkańcy tego rejonu.
Kostium. Tradycyjny kostium składał się z kaftana, zakładanego na szerokie spodnie i koszulę. Wokół bioder zawiązywano szal z frędzlami, albo nawet dwa. Często zakładano też specjalny kapelusik, a we włosy wplatano wstążki i koraliki. Współczesny wariant kostiumu zmienił się i przypomina bardziej kostium beledi. Do uszycia sukni używa się lekkich kolorowych tkanin i ozdabia je z umiarem.
Charakterystyczne ruchy w tańcu. Styl tego tańca pozbawiony jest subtelności, ale pełen cygańskiego temperamentu.

BELEDI
Beledi – w przekładzie z arabskiego znaczy „ojczyzna” lub „rodzinne miasto”. W egipskim narzeczu jego nazwa brzmi „oriental shabby”. Narodowy taniec raqs beledi, tańczony był w całym Egipcie. Był wykonywany przez kobiety i dla kobiet – w domu, w kręgu rodzinno-sąsiedzkim. Tańczono go boso.
Muzyka. Jeśli nauczycie się egipskiego stylu tańca, można powiedzieć, że tańczycie beledi. Istnieje też tradycyjny rytm beledi. Tancerki nadały tańcu tę nazwę, ponieważ kojarzyły dany kraj, czy narodowy styl z ruchami, wykonywanymi do tego rytmu.
Kostium. Tradycyjny strój do tańca to biała galabija z chustą na biodrach, oraz chustka na głowę. Suknia do beledi może być luźna lub obcisła, bez rękawów, z krótkimi lub długimi rękawami, obcisłymi lub szerokimi, w kształcie dzwonu, plisowanymi, lub w kształcie skrzydeł nietoperza. Boczne rozcięcia w sukni zazwyczaj dochodzą do kolana lub nieco poniżej biodra. Tkanina może być dowolna.
Charakterystyczne ruchy w tańcu.
Beledi jest wyrazistym, żywym, radosnym tańcem, który wykonuje się zarówno jako odrębny taniec, jak i jako część ogólnego występu tancerki. Zazwyczaj tancerka utrzymuje aktywny kontakt z publicznością, a pod koniec zaczyna klaskać w dłonie, żeby zachęcić publiczność do rytmicznego aplauzu.
Figury tańca oparte są na ruchach bioder. Ruchy rąk są dość proste i pozbawione systemu, postawa niesformalizowana. Ruchy w beledi powinny być naturalne, naiwne i nie za bardzo „akademickie”, tzn. nie powinny przypominać klasyki.
Z zasady w beledi wykorzystuje się drobne podskoki, pozy i podstawowe ruchy w minimalnej ilości warstw. Stopy rzadko wchodzą na palce.
Dzisiejsze beledi – to solowa interpretacja muzyki z akcentami na ruchy bioder i tułowia. Ruchy poszczególnych części ciała są wyizolowane. Wykorzystuje się improwizację.

SAIDI ORIENTAL
Saidi – styl narodowego tańca z laską (assaya – arabski termin na określenie laski). Wykonawca tańczy saidi z jedną lub dwoma lekkimi laskami z bambusu.
Taniec saidi pochodzi z okolic Górnego Egiptu, między Gizeh i Edfu. Egipt zamieszkuje wiele narodów, ale najbardziej zapalczywi i niebezpieczni ludzie Egiptu – to naród Saidi.
Legenda głosi, że idea takiego tańca pochodzi od kobiet-pasterek, które poganiały owce takim właśnie, zagiętym na końcu patykiem.
Inny wariant legendy głosi, że mężczyźni Górnego Egiptu nosili kije jako broń. Z ruchów walki powstał męski taniec z kijem. Kobiety zaczęły naśladować mężczyzn z nieco lżejszym kijkiem i stopniowo stworzyły swój taniec.
Istnieją dwa rodzaje saidi z laską – raqs al assaya i tahtib.
Tahtib jest wykonywany przez dwóch mężczyzn i obrazuje taniec-walkę z demonstracją sztuki władania bronią.
Raqs al assaya wykonuje mężczyzna lub kobieta. Ta odmiana tańca charakteryzuje się większą ilością sztuczek, ukazujących umiejętność władania laską przez tancerza. Kobieca wersja tańca z laską jest łagodniejsza i subtelniejsza, i może tylko lekko naśladować tahtib.
Kostium. Tradycyjny męski kostium składa się z długich spodni, dwóch galabij z szerokimi rękawami, z okrągłym wycięciem, i długiego szala wokół głowy.
Kobiety noszą suknie beledi (są to głównie suknie, nie oddzielny stanik i spódnica), z pasem lub szalem wokół bioder i chustę na głowie. Saidi – ciasno dopasowany kaftan z ozdobą z przodu w kształcie półksiężyca, lub zdobiony monetami.
Charakterystyczne ruchy tańca. W tańcu wykonuje się podskoki, dropy. Najbardziej efektowne momenty w tańcu to, oczywiście, balans laski na biuście, głowie, rękach, biodrach.

KHALIGI
Halidżi (saudi) – w przekładzie – „zatoka”. W świecie tanecznym tym słowem określa się muzykę i styl taneczny z rejonu Zatoki Perskiej/Półwyspu Arabskiego: Arabia Saudyjska, Kuwejt, Bahrajn, Katar, ZEA, Oman. Taniec ten najczęściej wykonywany jest grupowo, rzadziej solo przez kobiety. Rzadko wykonuje się go publicznie z przyczyn religijnych.
Muzyka. Rytm muzyki do tańca halidżi – to rytm saudi (khaleegy).
Kostium. Tradycyjnym kobiecym strojem do tego tańca jest thobe (suknia wierzchnia). Jest to bardzo szeroka, jaskrawa suknia, wymyślnie zdobiona, szczególnie na przedniej centralnej części. Suknia spodnia jest długa i zakryta, z rękawami do nadgarstków (wariant sceniczny – suknia spodnia bez rękawów). Spódnica może być zarówno szeroka, jak i wąska, ale wtedy niezbędne są rozcięcia po bokach dla swobody ruchów. Przykłada się szczególną wagę do urody i niezwykłości kostiumu, licznej biżuterii, ozdobieniu włosów tancerki.
Charakterystyczne ruchy tańca. Uwaga publiczności koncentruje się na tkaninie i wyszyciu thobe, pysznych długich włosach tancerki i ciężkich złotych ozdobach. Podczas tańca ciało powinno być całkowicie rozluźnione. Płynne, kołyszące ruchy i monotonny rytm wprowadzają tancerki i widzów w pewien trans.
Ruchy zawierają: wyraźne, szybkie shimmy ramion (technika wykonania takiego shimmy opiera się bardziej na skrętach górnej części tułowia, niż na ruchach samych ramion), krążenia biustem i akcenty biustem w dół, klaskanie w dłonie w różnym rytmie, miękkie, posuwiste kroki P-L-P i L-P-L, eleganckie przerzuty długich włosów z jednego ramienia na drugie, kręcenie włosami.
Podstawowe ułożenie rak – na poziomie ramion, dłoniami na zewnątrz. Tancerka może klaskać w różnym rytmie. Dla halidżi charakterystyczne są również kroki, imitujące chód wielbłąda. W tańcu wykorzystuje się specyficzne ruchy, obrazujące monotonne kołysanie się poganiacza, jadącego na wielbłądzie.
Tancerka może manipulować kostiumem, zarzucać rękaw na głowę, jak kaptur, zakrywać rękawem dół twarzy, niczym czadrą, unosić przednie poły thobe obiema rękami, mniej więcej do wysokości ud, zbierać suknię z przodu jak fartuch i „chodzić falami” poruszając miednicą itp.

FELLAHI
Fellahi – w przekładzie z arabskiego oznacza „farmerzy” (chłopi, rolnicy). Fellahi to narodowy taniec egipskich farmerów.
Muzyka. W tańcu wykorzystuje się rytm fellahi – szybki, lekki i bardzo podobny do malfufa. Muzyka zawsze zawiera partie wokalne, a ruchy tańca odzwierciedlają słowa piosenki.
Kostium. Tradycyjny kobiecy kostium składa się z kwiecistej, luźnej, długiej sukni, u dołu bardzo szerokiej, z falbanami, i chusty lub szala na głowie. Czasem szyja jest okręcona długim szalem, który tancerka może zawiązać na biodrach, żeby ich ruchy były bardziej widoczne. Poza tym tancerki zawsze mają długie warkocze.
Charakterystyczne ruchy tańca. Taniec fellahi odzwierciedla codzienną pracę farmerów, zbierających plony do kosza, lub noszących wodę.
DABKA
Dabka – to żywiołowy taniec folklorystyczny z Libanu, nieodłączny element świąt narodowych od dawnych czasów aż do dnia dzisiejszego. Dabka jest przede wszystkim męskim tańcem, chociaż może być wykonywana również przez kobiety. Dabka jest pełna temperamentu, płomienna i nie pozostawia obojętnym żadnego widza!
Charakterystyczne ruchy. Charakterystyczne dla tego stylu są szybkie różnorodne kroki i podskoki.

HAGALLA
Hagalla – to styl beduinów, zamieszkujących oazy Sahary. Hagalla znaczy „podskakiwać”.
Kostium. Tradycyjnym strojem do tego stylu tańca jest suknia i spódnica z dużą ilością falban.
Charakterystyczne ruchy tańca. To bardzo energiczny taniec, w którym akcentuje się ruchy bioder. Do ruchów zalicza się również klaskanie w dłonie i podskoki (podskoki wykonują głównie mężczyźni). Męski taniec hagalla przypomina dabkę.

ANDALUSIAN
Andaluzja – południowa część Hiszpanii, która przez 800 lat była zajmowana przez Arabów. Taniec ten powstał właśnie tam, przybierając charakterystyczne cechy flamenco.
Muzyka. Ten styl tańca wykonywany był przy wtórze pięknej, rytmicznej i jednocześnie uspokajającej muzyki. Muzyka bierze swe źródło w X wieku „arabskiej” Hiszpanii. Ma specyficzny rytm.
Kostium. Kostium powinien podkreślać lekkość każdego ruchu. Jest to suknia podkreślająca figurę i różnokolorowe woale.
Charakterystyczne ruchy. Taniec opiera się na wschodniej plastyczności i hiszpańskiej namiętności. Jest to połączenie dwóch kultur: hiszpańskiego flamenco i arabskiego klasycznego belly dance. W tańcu wykorzystuje się woale do podkreślenia arabesek.

SIWA
Siwa – jeden ze stylów tańca arabskich beduinów, a także nazwa miasta i narodu. Do niedawna Siwa była jedną z najbardziej niedostępnych i niezwykłych oaz Egiptu. Mieszkańcy Siwy mają swoją kulturę, swoje zwyczaje, mówią w języku berberskim, który różni się od arabskiego.
Kostium. Tradycyjny strój do tego stylu to galabija do kolan, szarawary, chustka na głowę, zakrywająca połowę twarzy. Kobiety lubią wykorzystywać dużo ozdób rąk.
Charakterystyczne ruchy. W tańcu najważniejszy akcent stawia się na ruchy bioder. Tym stylem tańca włada wąski krąg profesjonalistów.

ALEXANDRIA
Taniec aleksandryjski (Melaya leff) – ten styl nie ma dawnych korzeni. Został stworzony jako sceniczna teatralna interpretacja scen ze śródziemnomorskiego życia, związanego z morzem i rybakami. Ten styl może być wykonywany razem przez kobiety i mężczyzn. Taniec jest bardzo wesoły, żywiołowy i zabawowy.
Muzyka. Ten styl nie ma swojego specyficznego rytmu. Można wykorzystać kompozycje beledi, a także współczesne wesołe wersje, z tekstem odnoszącym się do morza lub wybrzeża.
Kostium. „Eskandarani” – lekkomyślny aleksandryjski kostium, składający się z żabotu, rzadkiej metalowej siatki, zakrywającej twarz („bourka”), długiej, ciężkiej szyfonowej lub jedwabnej chusty, zwanej „melaya”. Pod melayą tancerka jest ubrana w podkreślającą figurę sukienkę, krótką i wyzywająco jaskrawą. Na nogach ma klapki z odkrytymi palcami, na wysokich obcasach („ship-ship”). Na głowie ma zawiązany mały szal ozdobiony pomponami albo kwiatami. Kobiety zawijają się w melayę od głowy do palców stóp. Dla potrzeb scenicznych melaya jest obszywana złotymi lub srebrnymi cekinami.
Męski kostium to strój typowego rybaka: czarne, szerokie spodnie, sweter, kolorowa kamizelka i biały rybacki kapelusz „yanke”, chroniący przed słońcem. Czasem wykorzystywany jest nóż, który w życiu codziennym był potrzebny do czyszczenia ryb i pracy z sieciami rybackimi.
Charakterystyczne ruchy. Melaya jest udrapowana na ciele i podczas tańca to kokieteryjnie się zsuwa, to znów owija wokół figury.
Ponieważ Aleksandria jest miastem portowym, akcja tańca rozgrywa się między rybakami a dziewczętami, które szukają zysku w zamian za swoje wdzięki. Mężczyźni siedzą na ulicy obok kawiarni, pijąc i paląc fajkę wodną. Dziewczęta flirtują, konkurując o zainteresowanie. Na koniec mężczyźni i kobiety tańczą razem.

NUBIA
Nubia – to nazwa miasta i rejonu na południu Egiptu. Taniec nubijski to taniec grupowy. Nubijski styl tańca daje widzowi obraz tego, jak kobiety i mężczyźni tego regionu obcują ze sobą w życiu codziennym. Jako rekwizyty do tego tańca wykorzystuje się dof (bęben) i hus (talerz z sitowia).
Muzyka. Muzyka tego stylu ma swój specyficzny rytm, charakterystyczny i nietypowy, przeważnie szybki, podobny do rytmu halidżi.
Kostium. Różnokolorowe kostiumy.
Męski kostium składa się z bawełnianej koszuli-kaftanu, kolorowych spodni i jaskrawej czapki ręcznej roboty. Kobiecy kostium – z szerokiej długiej sukni. Może być dowolnego koloru. Wykorzystuje się typową biżuterię. Można też spotkać kobiece kostiumy bardziej przypominające indyjskie sari, składające się z 6 metrów jaskrawej tkaniny, która w określony sposób owija ciało i głowę tancerki (takie kostiumy wykorzystują kobiety z rejonu Fadija).
Charakterystyczne ruchy. Taniec nubijski to taniec grupowy, żywy, wesoły i energiczny. Zawiera klaskanie, podskoki, ruchy bioder, piękny system ruchów rąk. Wykorzystuje się w nim często kroki halidżi, ale z dodatkiem elementów afrykańskich.

RAQS AL SHARKI
Raqs al Sharki – „taniec wschodu”. Dosłowny przekład z arabskiego – „taniec belly”, czyli części ciała od pępka do ud. W niektórych krajach jest nazywany „tańcem brzucha”, choć nie jest to prawidłowa nazwa. Istnieje wiele hipotez, dlaczego taniec nazwano właśnie tak. Możliwe, że w innych językach nie ma dokładnego odpowiednika słowa „belly”. Dlaczego „belly dance”? Nazwa tego rodzaju tańca pochodzi od słowa „beledi”, które w przekładzie z arabskiego znaczy „ojczyzna” lub „rodzinne miasto”. Taniec beledi tańczono w wielu wsiach w całym Egipcie. Zazwyczaj tańczyły go kobiety, w domu, dla siebie lub swoich przyjaciółek. Były to przede wszystkim ruchy bioder. Ruchy rąk były dość proste i pozbawione systemu. Tańczono boso. W 1921 roku styl beledi otrzymał jeszcze jedną nazwę – „oriental shabby”. Oczywiście, przez te 80 lat styl tańca unowocześnił się, zmieszał z innymi wschodnimi stylami, ale nie można zapominać o tym, że raqs sharki to część egipskiego folkloru. Egipski folklor składa się z ponad 25 rodzajów tańca i wszystkie one są tańczone głównie tą częścią ciała, którą nazywa się „belly”.